Hoe vaker ik werd afgewezen, hoe zwarter het gat

Cindy

Cindy zit helemaal op haar plek nu, maar daar is een lang traject aan vooraf gegaan. Maak kennis met deze vrolijke vrouw van 45 jaar. Cindy heeft altijd graag willen werken. “Het geeft een belangrijk gevoel van eigenwaarde, erbij horen, jezelf nuttig voelen. Alleen heeft het lang geduurd voordat ik aan het werk kon. Vanwege mijn chronische rugpijn kan ik namelijk niet meer dan parttime werken. Geloof me, als het kon zou ik 40 uur werken…”

Cindy werkte vroeger in de zorg. Toen ze zich vertilde bij een patiënt is er een zwakke plek in haar rug ontstaan die van kwaad tot erger werd. Inmiddels heeft ze een chronisch pijntraject in een specialistisch ziekenhuis achter de rug en een heel boekwerk aan dossiers waaruit blijkt hoe het met haar gezondheid gesteld is. Hierdoor heeft ze leren accepteren wat haar mankeert, kan ze beter haar grenzen aangeven en heeft ze de handvatten gekregen om op een constructieve manier parttime te kunnen werken.

“Het is heel frustrerend als je steeds moet bewijzen dat je iets niet kan. Toen ik noodgedwongen in de bijstand zat vond ik het ook heel moeilijk om mijn grenzen aan te geven. Je bent bang dat als je niet goed luistert ze je bijstand – je broodnodige inkomen – afpakken. Je zit echt in een afhankelijkheidspositie en daar word je heel onzeker van.”

“Ook voelde ik me minderwaardig ten opzichte van mijn omgeving. De standaard is dat je kunt werken. En over mensen in de bijstand hebben mensen vaak oordelen.”

“Ik heb serieus honderden sollicitatiebrieven geschreven. Hierop volgde geen uitnodiging. Dan zakt de moed je in de schoenen. ‘Ben ik dan echt geen fluit waard’, ga je denken.”

“Ik deed vrijwilligerswerk bij de Politie; archieven opschonen. En toen daar een project ontstond om forensisch beslag te schonen, zag ik kans om er mijn werk van te maken. Samen met mijn werkconsulent, die me écht fantastisch geholpen heeft, is het gelukt om van mijn vrijwilligerswerk mijn betaalde baan te maken.”

“Ik ben nu zó gelukkig. Ik heb super leuk werk, leuke collega’s. Dit werk kan ik aan. Ik ben zo opgelucht. Het leven lacht me weer toe.”