Christopher is een survivaller, letterlijk en figuurlijk

Werkleider Peter attendeerde me op Christhoper, een collega uit het Groen. Die was gaan survivallen in Luxemburg en bij terugkomst de auto kwijt. De auto was meegesleurd tijdens een heftige overstroming. (Weet je nog.. die overstromingen van juli dit vorig jaar?) Uiteindelijk was de auto in België opgedoken. Het leek hem leuk om hierover iets te melden in ons personeelsmagazine. Plus Christopher kon het wel gewoon een keertje gebruiken om even in de spotlights te staan. Omdat hij het niet altijd even gemakkelijk heeft …

Nou, dat er zo’n heftig verhaal achter deze goedlachse jongen schuilt, had ik niet voorzien. Ik wil de insteek van het artikel dan ook niet over het survivallen laten gaan, maar een inkijkje geven in het leven van deze bijzondere jongen.

Slechte start in het leven
Christopher is 27 jaar en woont met zijn twee dochters in een noodwoning. Hij maakte in zijn leven niet altijd de juiste keuzes en kwam hierdoor aardig in de problemen. Je zou kunnen concluderen dat als je slechte keuzes maakt, je zelf ook op de blaren moet zitten. Maar als je je realiseert welke start sommige mensen in het leven krijgen, vind ik ook dat we als maatschappij hen moeten helpen. Gelukkig gebeurt dat in Nederland ook.

Christopher komt uit Haïti, door decennia van geweld, onrust en natuurrampen, één van de armste landen ter wereld. Zijn vader is vermoord en de situatie over zijn moeder onduidelijk. Christopher maakte veel geweld mee in zijn leven. Vanuit een Unicef-weeshuis reisde hij als peuter naar Nederland. Hier werd hij door liefhebbende adoptieouders opgenomen. Verschrikkelijk genoeg overleed zijn adoptiemoeder onlangs.

Op zijn plek in het Groen
Christopher is niet iemand die graag om hulp vraagt en ook niet echt een prater. Wel kan hij het leven nemen zoals het komt en laat zich niet uit het veld slaan. Christopher: “De laatste vier jaar houd ik mezelf uit de problemen en ik bekijk de dingen positief. Ik heb mijn hele leven nog!”

Christopher: “De woning waarin ik woon is een noodwoning, maar hé het is wel een woning en ik kan er in ieder geval nog een hele tijd wonen. En ik ben echt blij met mijn vaste aanstelling bij Weener XL. Ik heb leuk werk in het Groen en nog belangrijker… leuke collega’s. Ik denk dat wij het leukste team van Den Bosch hebben. Eigenlijk kun je mij qua werkzaamheden overal neerzetten, maar het goed kunnen vinden met collega’s vind ik veel belangrijker.”

Wensen voor de toekomst
“Wat ik vooral wens voor de toekomst is dat mijn dochters kunnen studeren. Je ziet dat nu al bij klasgenootjes, dat sommige ouders geen geld hebben voor bepaalde dingen. Er dan word je geadviseerd om naar de Voedselbank te gaan, dank denk ik: is dat nodig in zo’n rijk land als Nederland?”

Christopher wil graag nog een keer terug naar Haïti om op zoek te gaan naar zijn biologische moeder. Maar doordat de situatie daar nog zo onveilig is, kan dit niet. Ik hoop voor hem dat dit een keer gaat lukken. Ik vind het bijzonder om een jongen te spreken met zoveel bagage die nog zo gemakkelijk in het leven lijkt te staan.

Zijn advies: “Blijf altijd je best doen. En als je een kans krijgt, pak deze dan. De kans dat je een tweede krijgt wordt namelijk steeds kleiner.”

Wijze woorden om mee af te sluiten. 

Groet,

communicatiemedewerker Elle